ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ – ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Το Ευαγγελιο Κυριακής Αγίων Πάντων 23 Ιουνίου

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ῾Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ. Kαὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, κατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

 

 

ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

 

 

  1.  Ομολογία Πίστεως

Πανηγυρίζει σήμερα η Εκκλησία μας καμαρώνοντας τα εκλεκτά παιδιά της, ” τους Αγίους Πάντας “, όλους τους Αγίους, γνωστούς και αγνώστους. Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα περιλαμβάνει μερικά από τα κοινά χαρακτηριστικά τους. Ακούσαμε λοιπόν τον Κύριο να λέει :

– “πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς”. Καθένας που θα με ομολογήσει ως Σωτήρα και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους που καταδιώκουν την πίστη μου, θα τον ομολογήσω και Εγώ ως πιστό ακόλουθό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς.

Αντίθετα αν με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ και Εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω ως δικό μου μπροστά στον Πατέρα μου..

Είναι γνώρισμα των αληθινών μαθητών του Κυρίου να Τον ομολογούν, να ομολογούν την πίστη τους στον Κύριο μπροστά στους ανθρώπους, όποτε χρειασθεί, μάλιστα όταν αυτοί είναι εχθροί της Εκκλησίας.

Δεν φθάνει απλώς να έχουμε κάποια συμπάθεια και αγάπη προς τον Κύριο Ιησού, αλλά πρέπει να είμαστε τόσο συνδεδεμένοι μαζί Του, ώστε να έχουμε το σθένος να Τον ομολογούμε χωρίς να φοβόμαστε τις οποιεσδήποτε συνέπειες. “Ο Κύριος να μην είναι απλώς το στολίδι της ζωής μας, αλλά η ίδια η ζωή μας “, όπως επιτυχημένα έχει λεχθεί.

Αυτό το βίωσαν όλοι οι Άγιοι ανεξαιρέτως και βέβαια οι Ομολογητές και οι  Μάρτυρες. Με τη ζωή και τον λόγο τους  έδωσαν τη μαρτυρία τους στη σύγχρονή τους γενεά ότι είναι του Χριστού και δεν δίστασαν , ούτε φοβήθηκαν. Γιατί ο Χριστός ήταν η ζωή τους.

 

 

2. Τέλεια αυταπάρνηση

 

Ακούσαμε επίσης τον Κύριο να διακηρύττει:

-“ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος”. όποιος δε παίρνει την απόφαση να υποστεί θάνατο σταυρικό και δεν με ακολουθεί με την απόφαση αυτή, μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου, δεν αξίζει για Μένα.

Δηλαδή ο Κύριος ζητά,όσοι θέλουν να γίνουν μαθητές Του, να Τον ακολουθήσουν με τέλεια αυταπάρνηση , αποφασισμένοι για κάθε θυσία, ακόμη και της ίδιας της ζωής τους, και μάλιστα , αν χρειαστεί, να τη θυσιάσουν με τον φρικτότερο τρόπο εκτελέσεως: τη σταύρωση.

” Αν δεν έχουν τέτοιο φρόνημα, δεν αξίζουν να ονομάζονται μαθητές μου “. Με άλλα λόγια, το φρόνημα του Σταυρού, το φρόνημα της τέλειας αυταπαρνήσεως, δεν είναι πολυτέλεια για τον Χριστιανό. Είναι όρος σωτηρίας. Είναι το βασικό γνώρισμα του αληθινού πιστού.

“Νυν άρχομαι μαθητής είναι ” , έλεγε ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος ,Επίσκοπος Αντιοχείας,στο τέλος της ζωής του. Τώρα αρχίζω να είμαι μαθητής. Πότε; Όταν πλέον όχι απλώς δεν φοβόταν , αλλά και ποθούσε το θάνατο. ” Φωτιά και σταυρόςκαι θηρία…και όλα τα φοβερά βασανιστήρια του διαβόλου ας πέσουν πάνω μου. μόνο να βρω τον Χριστό “.  “Μη με αφήσετε να “πεθάνω” ( σώζοντας τη ζωή μου ) “, παρακαλεί τους Χριστιανούς της Ρώμης που επιθυμούσαν να παρέμβουν στις Αρχές για να αποτρέψουν τη θανατική του καταδίκη . ” θέλω να ζήσω( μαρτυρώντας για τον Χριστό) ” (*).

Έτσι μιλούν και σκέπτονται οι Άγιοι. Έτσι οφείλουμε  να φρονούμε κι εμείς . Να αγαπήσουμε τον Κύριο τόσο πολύ, ώστε να θέλουμε να υποφέρουμε τα πάντα προκειμένου να ενωθούμε μαζί Του.

Αυτό βέβαια δε γίνεται σε μια μέρα . Είναι μια απόφαση , αλλά είναι και συνεπής αγώνας μιας ζωής, μέχρις ότου ωριμάσει η ψυχή και φθάσει ή πλησιάσει  στα πνευματικά αυτά μέτρα.

Ο υπέροχος δρόμος προς την τελειότητα είναι μακρύς, και καλούμαστε να τον βαδίσουμε όλοι μας, όπως τόσο ωραία ακούσαμε στους στίχους του Συναξαρίου: ” Τοῦ Κυρίου μου πάντας ὑμνῶ τοὺς φίλους,Εἴτις δὲ μέλλων, εἰς τοὺς πάντας εἰσίτω”. Υμνώ όλους τους φίλους του Κυρίου . Κι όποιος πρόκειται να γίνει και το θέλει, ας εισέλθει στους Αγίους Πάντες…

Όποιος το θέλει…Μα ποιός πιστός να μην το θέλει;

 

(*)  Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου , Ρωμαίοις V,VI, ΒΕΠΕΣ 2, 275-276

 

 

 

ΠΗΓΗ:  Περιοδικό “Ο Σωτήρ “