ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ : Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΡΟΣ ΑΛΛΑ ΧΑΡΜΟΣΥΝΟΣ!

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι τὸ σύμβολο τῆς νίκης τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦθανάτου. Ἡ παροῦσα ζωὴ εἶναι ἕνας ἀδυσώπητος ἀγῶνας ὑπέρβασης τοῦθανάτου. Κάθε κτίσμα ἀγωνίζεται νὰ ξεπεράσῃ τὰ ὅρια τῆς κτιστότητός του, νὰξεπεράσῃ τὴν φθορὰ τοῦ κόσμου, τὸ μηδενισμὸ καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὴνἀνυπαρξία.  

Ὅλα τὰ ὄντα ἀγαποῦν τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σύνδεση μὲτὴν πηγὴ τῆς ζωῆς. Καὶ αὐτὸ γίνεται μόνον διὰ τοῦ Σταυροῦ, διότι ἐπάνω του καρφώθηκε ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ὁ σαρκωμένος Λόγος τοῦ Πατρός. Χωρὶς Σταυρὸεἶναι σίγουρη ἡ κυριαρχία τοῦ αἰώνιου θανάτου, χειρότερο τοῦ ὁποίου δὲνὑπάρχει.  


Ἡ Ἐκκλησία σήμερα, στὸ μέσον ἀκριβῶς τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὸν προβάλλει, γιὰ νὰ μᾶς διδάξῃ πώς, ὅταν ἔχουμε τὸν Σταυρὸ στὸ μέσον τῆς ζωῆς μας, μποροῦμε νὰ φθάσουμε ἕως τὸ τέρμα, ποὺ εἶναιἡ Ἀνάσταση. Θέλει νὰ μᾶς δώσῃ δύναμη νὰ συνεχίσουμε τὸν πνευματικό μαςἀγῶνα μὲ διάθεση θυσιαστική, μέσα σὲ πνεῦμα κατανύξεως, δακρύων κατανύξεως, ἀλλὰ καὶ χαρᾶς γιὰ τὸ ἐπερχόμενο τέλος, τὴν Ἀνάσταση.

Ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι λυπηρός, ἀλλὰ χαρμόσυνος. Τὸν ἀτενίζουμε μὲ λαχτάρα καὶ θαυμασμό, τὸν ἀσπαζόμαστε ὡς σωτήριο, τὸν προσκυνοῦμε σαρκωθέντα, γιατὶ ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι πρωτίστως τὸ σχῆμα τοῦ ξύλου, ἀλλὰ Αὐτὸς ποὺἅπλωσε τὰ χέρια Του ἐπάνω Του καὶ ἔγινε Σταυρός, δίνοντας ἀξία μὲ τὸ σχῆμα τῶν χεριῶν καὶ τοῦ σώματός Του στὸ ξύλο. Σταυρὸς εἶναι ὀ ἴδιος ὁ Χριστὸς στὸΓολγοθά, ὁ νικητὴς τοῦ κόσμου, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πάνσεπτο σχῆμα τοῦ ξύλου,ἐπάνω στὸ ὁποῖο καρφώθηκε, γίνεται ἀπὸ ὄργανο καταδίκης ἀφορμὴσωτηρίας.

Φρίττουν καὶ τρέμουν οἱ δαίμονες, κάθε φορὰ ποὺ διὰ τοῦ Σταυροῦ ἁγιάζεταιὁ κόσμος, γιατὶ θυμοῦνται ὅτι δι’ αὐτοῦ ὁ θάνατος θανατώθηκε, ὅτι διὰ τοῦθανάτου τοῦ Σωτῆρος κατελύθη τὸ κράτος τοῦ ᾅδη καὶ σώθηκε ἡ ἀνθρωπότηταἀπὸ τὴν ἐξουσία τους. Τρελαίνονται στὴ σκέψη πὼς ὁ ἄνθρωπος τοὺς ἐξευτέλισε καὶ τοὺς νίκησε στὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου, γι’ αὐτὸ καὶ λυσσαλέαἀγωνίζονται νυχθημερὸν καὶ δίχως σταματημὸ νὰ ἀποτρέψουν τὸν κάθεἄνθρωπο ἀπὸ τὸ σταύρωμα τῶν παθῶν του.

Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ πίστη τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴνἀφορμὴ τῆς ἐνισχύσεως τῆς ἄσκησής μας στὴν περίδο αὐτή, ἡ Ἐκκλησία βλέπει τὴν τρίτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ὡς συνέχεια τῶν Κυριακῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ φωστῆρος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου καὶ τὶς χριστιανικὲς αἱρέσεις ἡ ἀλήθεια εἶναι διαστρεβλωμένη, κουτσουρεμένη, ψευδής, ἀνυπόστατη, ἀδύναμη, καταστροφική, δαιμονιώδης. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκτὸς τῆς ὀρθοδόξου ἀσκήσεως καὶπνευματικῆς μυστηριακῆς ζωῆς ὅλα ἐπιτρέπονται, ἀπὸ τὰ πιό χαλαρὰ μέχρι καὶτὰ πιό αὐστηρὰ καὶ ἀπάνθρωπα. Ὁ ζυγὸς ὅμως τοῦ Χριστοῦ εἶναι χρήσιμος καὶἐλαφρὺς γιὰ ὅσους διακρίνουν μέσα του τὴν ἀλήθεια ποὺ σῴζει.

Στοὺς ὀκνηροὺς καὶ χαλαροὺς χριστιανοὺς ἡ πορεία διὰ τοῦ Σταυροῦφαντάζει δύσκολο ἐγχείρημα. Ἡ πλειονότητα τῶν χριστιανῶν θέλει νὰ φθάσῃστὸν Θεὸ ἀβασάνιστα, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσῃ πὼς αὐτὴ ἡ πορεία εἶναιὄντως εὔκολη καὶ πὼς ἡ μοναδικὴ δυσκολία της εἶναι ἡ γεναία ἀπόφαση. Ὁἄνθρωπος εἶναι ὂν μὲ ἀπεριόριστες δυνατότητες καὶ τὸ μόνο ποὺ τὸν περιορίζει εἶναι ἡ ἐμμονή του στὴν ἀναποφασιστικότητα. Χρειαζόμαστε ἕνα ξύπνημα, γιὰνὰ σηκωθοῦμε ἀπὸ τὸν ὕπνο τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Ναί! κοιμώμαστε,ἀδελφοί μου, ὅσο εἴμαστε σὲ ἐγρήγορση γιὰ τὰ τοῦ κόσμου, διότι αὐτὸς ὁκόσμος θὰ παρέλθῃ ἀνεπιστρεπτί. Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ξυπνητήρι μας· ἡ ὥρα περνᾶ· τὸ τέλος πλησιάζει· ὁ χρόνος ἐγγίζει στὸ τέρμα του· ὁ Χριστὸς ἔρχεται· κιἔρχεται μὲ τὸν Σταυρό Του, ποὺ θὰ φανῇ σὲ ὅλη τὴ γῆ, σὲ ὅλο τὸ σύμπαν. Ἂν δὲν μᾶς βρῇ μὲ τὸν Σταυρὸ στοὺς ὤμους, τότε κι ἐμεῖς δὲν θὰ ἀνήκουμε στὴν μερίδα Του, δὲν θὰ ἔχουμε θέση στὴν πλευρά Του, στὴν πλευρὰ τῶν σταυροαναστημένων πιστῶν Του.

Γιὰ νὰ σηκώσουμε στοὺς ὤμους μας τὸν δικό μας Σταυρό, χρειάζεται πρωτίστως νὰ ἀγαπήσουμε τὸ σταυρικὸ φρόνημα, ποὺ εἶναι θυσία τοῦ ἑαυτοῦμας. Αὐτὸ τὸ σταυρικὸ φρόνημα ὅμως ὁδηγεῖ στὴν Ἀνάσταση. Ἂν θέλουμε τὸν Χριστὸ Ἀναστάντα, δὲν γίνεται νὰ μὴν Τὸν θέλουμε καὶ Σταυρωθέντα. Γι’ αὐτὸκαὶ ἂν θέλουμε κι ἐμεῖς νὰ βιώσουμε τὴν προσωπική μας Ἀνάσταση, χρειάζεται νὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὴν δίοδο τῆς προσωπικῆς μας σταυρώσεως, ποὺ θὰμᾶς  βγάλῃ στὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 

π. Στυλιανός Μακρής

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ