ΝΑ ΜΗ ΒΛΕΠΕΙ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΑΝ ΑΠΕΙΛΗ

π. Ανδρέας Κονάνος

 

Υπάρχει ένας πυρήνας, μια ποιότητα και μια σφραγίδα μέσα μας, που είναι λαμπρά. Πιο λαμπρά απ’ όλους τους ήλιους του σύμπαντος. Πιο φωτεινά απ’ όλα τα φώτα της γης και τ’ ουρανού τα φώτα. Αν το καταλάβω αυτό, θα νιώσω ότι έχουμε πολλά πράγματα κοινά εμείς οι δυο και όλοι μας. Κι αυτό θα μας οδηγήσει σ’ έναν παροξυσμό αγάπης, όπως λέει στην Αγία Γραφή. 
Δηλαδή, από την τόσο μεγάλη αγάπη να πάθουμε κάτι σαν πυρετό, που να μη ζηλεύουμε ο ένας τον άλλον. Πυρετός αγάπης! Να μη βλέπει ο ένας τον άλλον σαν απειλή. Να χαίρεται ο ένας με τη χαρά του άλλου. Πόσο δύσκολο αυτό! Πόσο δύσκολο, ακόμα και στον ιερατικό κόσμο! Είμαι ιερέας. 
Αναρωτιέμαι: Μπορώ ν’ αγαπήσω έναν άλλον ιερέα, ο οποίος είναι καλύτερος, ικανότερος, χαρισματικότερος, λαμπρότερος, σπουδαιότερος και καλλιφωνότερος από εμένα;

Μπορώ να αγαπήσω αυτόν που έχει σε διπλάσιο βαθμό ό,τι καλό έχω κι εγώ; Και να φτάσω σ’ ένα σημείο που να χαίρομαι με την πρόοδό του; Και να λέω «Τι ωραία! Η χαρά του είναι χαρά μου. Αγαπώ την πρόοδο του ιερέα αυτού»; Κι αυτός να χαίρεται με τη δική μου μικρή πρόοδο;

Και να θεωρεί πως ό,τι είναι αυτός το χρωστά σε όλους εμάς. Κι εγώ να νιώθω πως ό,τι είμαι το χρωστώ και σ’ αυτόν. Και ο ένας να στηρίζει τον άλλον. Και να μην υπάρχουν ανταγωνισμός ούτε αντιζηλία ούτε αυτή η κόντρα, που μας κάνει και βλέπουμε ο ένας τον άλλον με μισό μάτι.

Για σκέψου να έρθει στην ενορία σου ένας ιερέας πολύ καλύτερος από όλους τους άλλους που είναι εκεί. Είναι δύο ιερείς. Κι έρχεται ένας τρίτος. Και ξεχωρίζει. Και να μην προκαλεί τον φθόνο στους άλλους. Χάρη στην καλή του καρδιά, στην αγάπη, στην καλοσύνη και την καταδεκτικότητά του. 
Αλλά και οι παλαιότεροι ιερείς να δώσουν τιμή και αναγνώριση στον καινούργιο, εφόσον είναι καλύτερος σε πολλούς τομείς. Είναι νεότερος κι έχει απ’ τον Θεό δώρα και χαρίσματα. Και να πουν: «Ναι, έχεις χαρίσματα. Και βέβαια το αναγνωρίζουμε. Κι είναι χαρά μας η πρόοδός σου, πάτερ».

 

 

 

Από την εφημεριδα ” Ορθόδοξη Αλήθεια “