ΤΟ ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ

Από τον π.
Θεμιστοκλή Μουρτζανό

Το πρόσφατο δημοψήφισμα στην Ιρλανδία, διά του οποίου αποφασίστηκε η νομιμοποίηση των αμβλώσεων σε μια χώρα από παράδοση συντηρητική, χαιρετίστηκε ως νίκη του φιλελευθερισμού, ως υπέρβαση της οπισθοδρομικής αντίληψης ότι «οι εκτρώσεις είναι φόνος», ως κίνηση σεβασμού στη γυναίκα να διαθέτει το σώμα της όπως αυτή κρίνει.

Κάποιοι έσπευσαν να υποστηρίξουν πως το γεγονός ότι τα 2/3 των Ιρλανδών ψήφισαν εναντίον της διδασκαλίας της ρωμαιοκαθολικής χριστιανικής παράδοσης ήταν και ήττα του ρωμαιοκαθολικισμού για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται στη χώρα αυτή, με σκάνδαλα του κλήρου, υποθέσεις παιδεραστίας και άλλης διαφθοράς. Ελάχιστοι επισήμαναν ότι είναι σημάδι βαθιάς αποχριστιανοποίησης του δυτικού πολιτισμού. Στην πατρίδα μας το δικαίωμα στην έκτρωση έχει θεμελιωθεί με απόφαση του ελληνικού Κοινοβουλίου από το 1984. Ο προοδευτισμός έχει λύσει τα όποια προβλήματα «οπισθοδρόμησης», ενώ οι άθεοι σχολιαστές συνεχίζουν να κατηγορούν την Εκκλησία ότι δεν επιτρέπει στην κοινωνία μας να εκσυγχρονιστεί, πως στην Ελλάδα δεν εφαρμόστηκε ποτέ ο Διαφωτισμός, ότι χρειαζόμαστε χωρισμό Πολιτείας και Εκκλησίας. Ουδείς εξ όσων σχολιάζουν, διαφωτίζουν, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών έχει μπει στον κόπο να αναλογιστεί τα δικαιώματα των κυοφορούμενων βρεφών, τα οποία για τους υποστηρικτές των εκτρώσεων, αφού δεν έχουν γεννηθεί, δεν είναι νομικά άνθρωποι ή δικαιούνται να αποκαλούνται άνθρωποι και να τυγχάνουν προστασίας μετά τον τρίτο μήνα της κυοφορίας ή αργότερα. Εάν, μάλιστα, στις εγκύους διαγνωστεί ότι τα κυοφορούμενα πιθανόν να έχουν το σύνδρομο Down, τότε δικαιούνται να τα απομακρύνουν ιατρικά από το σώμα τους. Οι υπάρξεις αυτές δεν έχουν δικαιώματα και αυτό θεωρείται «προοδευτισμός».

Η Εκκλησία, βεβαίως, επισημαίνει στη διδασκαλία της ότι ο άνθρωπος εξ άκρας συλλήψεως είναι τέλεια ύπαρξη, πλασμένη κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού. Αυτή η θέση όμως θεωρείται φιλοσοφική και ηθική, και δεν μπορεί να αγγίξει τον δικαιωματισμό των καιρών μας. Ας μη λησμονούμε, βεβαίως, και την απαράδεκτη στάση έναντι της άγαμης μητέρας ή της έφηβης κοπέλας που έμεινε έγκυος. Το κυοφορούμενο θεωρούνταν τιμωρία του Θεού για την αμαρτία της γυναίκας, «νόθο», «μιασμένο». Οι γονείς της εγκύου ντρέπονταν να κυκλοφορήσουν στην κοινωνία και η έκτρωση θεωρούνταν το ξεθώριασμα του κακού. Από την άλλη, γυναίκες παντρεμένες οι οποίες δεν ήθελαν ακόμα ένα παιδί ή γυναίκες που έμεναν έγκυες με ή χωρίς πρόθεση από επιπόλαιες ή προβληματικές σχέσεις προχωρούσαν σε έκτρωση, ώστε να αποφύγουν τον κόπο ή την κοινωνική κατακραυγή και την ειρωνεία. Σε όλες τις περιπτώσεις δεν υπάρχει πατέρας. Οι άντρες ή κρύβονταν ή έφευγαν ή επικύρωναν την απόφαση για έκτρωση. Η αμαρτία δεν αφορούσε αυτούς αλλά μόνο τη γυναίκα και η κοινωνία παρέμενε ανεκτική απέναντί τους.

Το δημογραφικό πρόβλημα, η ανευθυνότητα των «νόμιμων» εκτρώσεων, τα ηθικά προβλήματα χρειάζεται να μας δείξουν και πάλι ότι ένα παιδί είναι ευλογία Θεού. Ενα παιδί, ακόμα και με τις δυσκολίες του, δίνει και παίρνει αγάπη, άρα σώζει και σώζεται. Δεν δικαιούται η γυναίκα να επιτρέπει τη θανάτωση της ζωής που κυοφορεί. Ως Εκκλησία και ως κοινωνία, οφείλουμε να στηρίξουμε τη γέννηση παιδιών, όπως κι αν αυτά ξεκινούν την ύπαρξή τους, και να ενθαρρύνουμε την υιοθεσία τους από άκληρα ζευγάρια. Και ο νομικός πολιτισμός μας καλό θα ήταν να ξαναδεί το ηθικό υπόβαθρο του «προοδευτισμού» του.

 

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα  ” Ορθόδοξη Αλήθεια ”